ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΕΝΔΕΙΞΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΕΚΚΕΝΩΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΣΟΕΕ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΠΟΡΕΙΑ ΣΕ ΕΝΔΕΙΞΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟ ΕΚΚΕΝΩΜΕΝΟ ΣΤΕΚΙ ΑΣΟΕΕ

Τον τελευταίο καιρό η κατασταλτική εκστρατεία του κράτους απέναντι σε κατειλημμένους χώρους έχει σχεδόν καταστεί κανονικότητα. Το μοτίβο είναι φανερό, καταλήψεις στέγης μεταναστ(ρι)ών και χώροι με πολύμορφη πολιτική δράση και αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά εκκενώνονται ο ένας μετά τον άλλον .

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο την  Κυριακή 10/11/19 το στέκι ΑΣΟΕΕ δέχτηκε επίθεση από τους μπάτσους και εκκενώθηκε νωρίς το πρωί ενώ η σχολή ήταν άδεια. Η κίνηση αυτή ακολουθήθηκε από εντολή για lock out όλης της σχολής μέχρι και τις 17 Νοέμβρη, σε μια προσπάθεια των μπάτσων να καταστείλουν την πολιτική δράση εν γένει εντός του πανεπιστημίου. Ο πρύτανης της  σχολής Εμμανουήλ Γιακουμάκης απέδειξε για άλλη μια φορά, έπειτα από την εκκένωση της κατάληψης Βανκούβερ, πόσο εξόφθαλμα υπερασπίζεται το κράτος και τα τσιράκια του. 

‌‌Όσο οι μπάτσοι προσπαθούν μέσω ενός πλήθους κατασταλτικών δράσεων να τρομοκρατήσουν το αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας η κυρίαρχη προπαγάνδα από την μεριά της αποπειράται με κάθε τρόπο να το δαιμονοποιήσει στη δημόσια σφαίρα .Η στάση τους δε μας προκαλεί φυσικά καμιά εντύπωση.

Για εμάς κάθε κατειλημμένος χώρος και κάθε στέκι είναι ένας χώρος αγώνα, ένας χώρος που θα υπερασπιζόμαστε πολιτικά χτίζοντας σχέσεις αλληλεγγύης, εμπιστοσύνης και αντίστασης, μακριά από τον ατομικισμό και την καπιταλιστική μιζέρια. Μέσα σε αυτές τις καταλήψεις και τα στέκια παίρνουν υλική υπόσταση οι ιδέες μας. Όσο για την «επικινδυνότητα» έχουμε να πούμε ότι είμαστε και σκοπεύουμε να παραμείνουμε «επικίνδυνοι/ες» για το κράτος, την ιδιοκτησία, για τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα και την κανονικότητα της ελληνικής κοινωνίας εν γένει.

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 15/11 ΣΤΙΣ 18:00 ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΣΤΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ ΣΤΕΚΙΑ, ΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ, ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ

 Συνέλευση καταλήψεων, συλλογικοτήτων, διεθνιστών/τριών, μεταναστών/ριων, αλληλέγγυων

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ

Αν είσαι μετανάστης/ρια στην Ελλάδα μάλλον γνωρίζεις ήδη αρκετά καλά το πόσο δύσκολη είναι η ζωή σε αυτήν την χώρα για όσους δεν έχουν γεννηθεί εδώ. Γνωρίζεις πως έστω και για να φτάσει κάποιος/οια μέχρι τα Ευρωπαϊκά σύνορα  -και να δραπετεύσει από την φτώχεια και τον πόλεμο που έχει στηθεί σε Ασία και Αφρική από μικρά και μεγάλα αφεντικά- πρέπει να διακινδυνεύσει την ίδια του/της την ζωή. Και πως όσοι και όσες βρέθηκαν τελικά στην Ευρώπη δεν αντιμετωπίζονται από το κράτος και τις κυβερνήσεις του σαν άνθρωποι με ανάγκες αλλά βρίσκονται στοιβαγμένοι/ες σε στρατόπεδα και φυλακές, χωρίς τροφή, φάρμακα, θέρμανση, εκπαίδευση και ελευθερία να πάνε όπου οι ίδιοι/ες επιθυμούν.

Ακόμα όμως και όσοι/ες μετανάστες/ριες καταφέρνουν να βγουν από τα στρατόπεδα και τις φυλακές ζουν σε ένα καθεστώς φόβου. Ανησυχούν μονίμως για τα χαρτιά τους, δεν γνωρίζουν πότε η αστυνομία θα τους σταματήσει στο δρόμο για έλεγχο -και ίσως ξυλοδαρμό, σύλληψη και απέλαση. Όταν καταφέρνουν να βρουν δουλειά κάνουν τις πιο δύσκολες εργασίες χωρίς ασφάλιση και για πολύ λιγότερα χρήματα από ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι. Συχνά έρχονται αντιμέτωποι με τις δολοφονικές διαθέσεις των φασιστών και ρατσιστών. Τα παιδιά τους δεν αντιμετωπίζονται ως ίσα με τα άλλα παιδιά στο σχολείο. Δεν έχουν καμία ασφάλεια και κανένα δικαίωμα όπως κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να έχει.

Οι πολιτικές του κράτους, όπως και όλων των καπιταλιστικών κρατών γενικότερα, που εφαρμόζονται εναντίον των μεταναστών/ριων είναι κομμάτι της γενικότερης επίθεσης που δέχονται όσοι/ες ανήκουν στις τάξεις των καταπιεσμένων. Γιατί ακόμα και αυτοί/ες που  έχουν γεννηθεί εδώ -ή βρίσκονται σε αυτή τη χώρα πολλά χρόνια- βιώνουν μια ολοένα και πιο ασφυκτική πραγματικότητα. Δυσκολεύονται να επιβιώσουν αξιοπρεπώς μέσα στις συνθήκες που «προσφέρουν» σήμερα τα αφεντικά και το κράτος. Η εργασία τους πληρώνεται κάθε μέρα και λιγότερο, τα ακριβά ενοίκια των σπιτιών τους διώχνουν από τις γειτονιές τους ενώ αντιμετωπίζουν και αυτοί/ες συνέχεια την αστυνομία απέναντί τους όταν προσπαθούν να αυτό-οργανωθούν για να επιδιώξουν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και περισσότερες ελευθερίες. Αισθάνονται όλο και περισσότερο πως δεν μπορούν να έχουν κανέναν έλεγχο πάνω στην ζωή τους.

Το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, συνεχίζοντας το έργο της προηγούμενης κυβέρνησης Σύριζα, αποφάσισε να κλείσει βίαια στην γειτονιά των Εξαρχείων πολλά κτίρια στα οποία έμεναν κυρίως μετανάστες/ριες. Αν και τα συγκεκριμένα κτίρια ήταν για χρόνια άδεια και δεν χρησίμευαν σε κανέναν, το κράτος με τους μπάτσους του τα εκκένωσε, κρίνοντας πως όσοι και όσες θέλησαν να οργανωθούν, να αγωνιστούν και να λύσουν συντροφικά το πρόβλημα της στέγασής τους είναι απειλή για την «εθνική ασφάλεια» αλλά  και για τα αφεντικά. Οδήγησαν τους κατοίκους τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές και έδιωξαν τα παιδιά τους από τα σχολεία της περιοχής. Για να μην ξαναμπούν άνθρωποι σε αυτά τα σπίτια έχουν γεμίσει όλους τους δρόμους της γειτονιάς με οπλισμένους αστυνομικούς προσπαθώντας να εκφοβίσουν τόσο τους ντόπιους/ες όσο και όσους/ες μετανάστες/ριες ζουν ακόμα στην περιοχή.

Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε μεταξύ μας, εργαζόμενοι, άνεργοι, ντόπιοι, μετανάστες/ριες από όλες τις χώρες, με χαρτιά ή χωρίς χαρτιά. Θέλουμε να σταματήσουμε την επιθετική στρατηγική του κράτους εναντίον μας. Να οργανωθούμε και να δράσουμε,  έξω από πολιτικά κόμματα και κάθε είδους συμφέροντα. Να υπερασπιστούμε τις καταλήψεις και όλα τα μέρη όπου οι άνθρωποι συναντιούνται, βρίσκουν συλλογικές λύσεις για τα προβλήματά τους και αγωνίζονται. Να βάλουμε ένα φρένο στην καταστολή προτού όλες οι γειτονιές γεμίσουν με στρατό και αστυνομία. Οι μετανάστες/ριες που βρίσκονται έγκλειστοι σε φρικτά στρατόπεδα όπως η Μόρια η Σάμος και η Αμυγδαλέζα ήδη εξεγείρονται. Σε αυτούς τους αγώνες θα μας βρουν στο πλευρό τους. Η απάντηση σε όλα όσα συμβαίνουν πρέπει να δοθεί από όλους και όλες μας συλλογικά γιατί μόνο έτσι μπορούμε να πάψουμε να φοβόμαστε και να πάρουμε την δύναμη στα χέρια μας, μόνο έτσι μπορούμε να αντισταθούμε.

ΜΑΖΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΜΑΖΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ

ΧΩΡΙΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΑΙΗ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ/ΡΙΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Ξημερώματα της Δευτέρας 23/09/19 ο κρατικός μηχανισμός της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας προχώρησε σε μια ακόμα εκκένωση μεταναστευτικής κατάληψης. Η τελευταία έρχεται να προστεθεί σε μια πλειάδα εκκενώσεων, σε πολλές περιπτώσεις μεταναστευτικές, οι οποίες ξεκίνησαν επί κυβερνήσεως Σύριζα, με πλήθος παιδιών να βρίσκονται ανάμεσα στους «απαχθέντες» από το κράτος κατοίκους τους. Τα παιδιά αυτά, βρέφη, νήπια, παιδιά δημοτικού αλλά και πολλοί έφηβοι/ες μέχρι χθες φοιτούσαν μαζί με τα παιδιά μας στα σχολεία της περιοχής, έπαιζαν στα πάρκα και τις πλατείες και ανέπτυσσαν δεσμούς με το κοινωνικό σύνολο της ευρύτερης περιοχής. Σήμερα βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε συνθήκες εγκλεισμού ή στον δρόμο, χωρίς πρόσβαση σε βασικές παροχές για την κάλυψη στοιχειωδών αναγκών, ενώ ένα μέρος αυτών ίσως βρίσκεται υπό την απειλή απέλασης.
Ταυτόχρονα, τα Εξάρχεια, εδώ και περισσότερο από έναν μήνα, θυμίζουν κατεχόμενα εδάφη με κάθε είδους δυνάμεις καταστολής να βρίσκονται παραταγμένες σε εικοσιτετράωρη βάση στα στενά και τις πλατείες της περιοχής. Κάθε πρωί, στον δρόμο για την δουλειά, στη διαδρομή για το σχολείο, ακόμα και κατά τη διάρκεια της λαϊκής αγοράς του Σαββάτου ερχόμαστε αντιμέτωποι/ες/α με πάνοπλες διμοιρίες των ΜΑΤ και άντρες των ΟΠΚΕ. Συντελείται μια προσπάθεια σε τοπικό επίπεδο εμπέδωσης της αστυνομοκρατίας ως κανονικότητα ενώ την ίδια στιγμή οι κάτοικοί της αποκλείονται από την γειτονιά και με βίαιο τρόπο εξαναγκάζονται να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Έτσι, η «κανονικότητα» της καταστολής συνοδεύει την «κανονικότητα» της εξαθλίωσης, αφού όλη η ανάπτυξη τους χτίζεται πάνω στις ήδη υποτιμημένες ζωές μας.
Τα τελευταία χρόνια, τα σχολεία στα Εξάρχεια, έπειτα από μεγάλες προσπάθειες τόσο των δασκάλων όσο και πολλών ντόπιων γονέων, κατάφεραν να δώσουν μια προοπτική ένταξης των παιδιών μεταναστών/τριών στην τοπική κοινωνία. Η βίαιη απομάκρυνσή τους από τη γειτονιά, το σχολείο και το κοινωνικό τους πλαίσιο δεν στρέφεται μόνο εναντίον των ίδιων των παιδιών αυτών αλλά στοχεύει και τα ντόπια παιδιά που μένουν πίσω. Όταν ο συμμαθητής/τριά σου ένα πρωί δεν βρίσκεται πια δίπλα σου στο θρανίο και μαθαίνεις πως έχει μεταφερθεί σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στην πραγματικότητα καλείσαι να αποδεχτείς πως αυτός ο συμμαθητής/τρια σου ως μετανάστης/τρια και καταληψίας ήταν παράνομος/η και εγκληματίας. Καλείσαι να αποδεχτείς την φασιστική πρακτική του φυλετικού διαχωρισμού και του ρατσισμού ως φυσιολογικές, σε μια εύθραυστη ηλικία κατά την οποία αποτυπώνονται με τον πιο εμφανή τρόπο εμπειρίες και καταστάσεις που θα αποτελέσουν βάση για την μετέπειτα εξέλιξή σου ως άτομο. Ο από κοινού αγώνας δασκάλων, γονέων και μαθητών στην γειτονιά των Εξαρχείων για την ένταξη των παιδιών-μεταναστών στην τοπική κοινωνία θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα που θα υπερβαίνει τα όρια των Εξαρχείων και να λειτουργήσει σαν οδηγός για τα παιδιά όλου του κόσμου μιας και είναι αυτά που σύντομα θα αλλάξουν το μέλλον αμφισβητώντας έμπρακτα τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία. Αυτή την προοπτική αμφισβήτησης προσπαθεί να ξεριζώσει με κάθε μέσο το κράτος τόσο με τις συνεχόμενες επιθέσεις σε μετανάστες/ριες μαθητές και μαθήτριες όσο και με τις εκκενώσεις καταλήψεων και τις κάθε είδους βίαιες επεμβάσεις που στοχεύουν στον εκτοπισμό των κατοίκων μιας ολόκληρης γειτονιάς και στην αντικατάστασή του με τουρίστες-καταναλωτές και άτομα προερχόμενα από τα ανώτερες τάξεις.
Εμείς από την δική μας οπτική, αντιλαμβανόμαστε αυτές τις επιθέσεις ως ένα κομμάτι της γενικευμένης και πολυδιάστατης επίθεσης που δεχόμαστε και αποσκοπεί στη μετατροπή ολόκληρης της επικράτειας σε ένα εύκολα εκμεταλλεύσιμο έδαφος για το εγχώριο και ξένο κεφάλαιο. Για την εφαρμογή αυτής της μετατροπής είναι απαραίτητη η πειθάρχηση των εργαζομένων, ανέργων, φοιτητών/τριών, μαθητών/τριών, μεταναστών/τριών, γυναικών και ΛΟΑΤΚΙ+, η φυλάκιση όσων εξεγείρονται και η στρατιωτικοποίηση του δημόσιου χώρου. Στην επίθεση αυτή σκοπεύουμε να απαντήσουμε με κάθε μέσο.
Με χαρά και ικανοποίηση διαβάσαμε τις ανακοινώσεις κάποιων από τους συλλόγους γονέων της περιοχής, αλλά και κάποιων διδασκόντων, που τοποθετήθηκαν δημόσια ενάντια στην αρπαγή των μαθητών μεταναστών/ριών από τα σχολεία των Εξαρχείων. Θεωρούμε πως απέναντι σε τέτοιες φασιστικές επελάσεις οφείλουν να πάρουν θέση όλοι και όλες, γονείς, δάσκαλοι και καθηγητές, μαθητές και μαθήτριες όχι μόνο στα Εξάρχεια αλλά σε όλα τα σχολεία και τις γειτονιές. Στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία θεωρούμε σημαντική την επικοινωνία και την συνεργασία μεταξύ όλων όσων αντιστέκονται και παίρνουν θέση απέναντι στις εκκενώσεις των καταλήψεων αλλά και ενάντια στη γενικότερη καταστολή στην γειτονιά μας.

Συνέλευση καταλήψεων, συλλογικοτήτων, διεθνιστών/τριών, μεταναστών,αλληλέγγυων.

ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ-ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, (πολιτικό πλαίσιο)

Αν Είσαι Μετανάστης ή Μετανάστρια…

Ο μεταναστευτικός πληθυσμός υποτιμάται και βάλλεται σε όλους τους τομείς της ζωής του. Ακολουθεί το μονοπάτι της μετανάστευσης για να ξεφύγει από τον πόλεμο, τη φτώχεια και άλλοτε από την επιθυμία για μια καλύτερη ζωή. Οι πόλεμοι υποκινούνται από τα αφεντικά και τα κράτη τους για να εξυπηρετήσουν είτε τους πολιτικούς είτε τους οικονομικούς τους σκοπούς – εκμετάλλευση ορυκτών πόρων, ανάπτυξη της βιομηχανίας των όπλων, έλεγχος γεωστρατηγικών σημείων. Απτό παράδειγμα το ελληνικό κράτος, που μαζί με τους συμμάχους του, αυτή τη στιγμή συμμετέχει στις αεροπορικές πολεμικές επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, ενώ το 2003 συμμετείχε στην εισβολή στο Ιράκ – η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα – και αποτέλεσε την επανέναρξη του πολεμικού χάους στη Μ. Ανατολή.

Στην πορεία ο μεταναστευτικός πληθυσμός έρχεται αντιμέτωπος με τον δολοφονικό μηχανισμό των συνόρων, όπου τα τελευταία χρόνια τα κράτη ασκούν ακόμα πιο στενό έλεγχο, κλείνουν ασφαλείς διόδους και σπρώχνουν τους ανθρώπους σε ακόμα πιο επικίνδυνες διαδρομές. Αναγκάζεται να δίνει οικονομίες μιας ζωής στις επιχειρήσεις των δικτύων διακίνησης και να ρισκάρει να πνιγεί είτε λόγω καιρικών συνθηκών είτε λόγω ακαταλληλότητας των μέσων μεταφοράς. Καταγεγραμμένα είναι περιστατικά όπου λιμενόμπατσοι επιτίθενται, επαναπροωθούν ή ακόμα χειρότερα βυθίζουν τα πλωτά μέσα μεταφοράς μεταναστών/τριών. Γνωστά είναι, επίσης, τα κολαστήρια της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κύπρου και της Λιβύης που αναμένουν τους μετανάστες/τριες, εάν ξεπεράσουν τα παραπάνω.

Αρχικά, τα “κέντρα διαλογής” – “hotspot” φιλτράρουν τον πληθυσμό συλλέγοντας όλα τα προσωπικά του στοιχεία και στη συνέχεια τον κατηγοριοποιούν ανάλογα με την υπηκοότητα του και άλλους αυθαίρετους παράγοντες. Η διαδικασία τελειώνει με τον εγκλεισμό ή την εκτόπιση σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα οποία αποτελούν περιφρουρημένους χώρους από την αστυνομία και το στρατό. Εκεί συγκεντρώνονται χιλιάδες άνθρωποι που μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά όπως η μετανάστευση, ο τόπος καταγωγής και η δυσχερής οικονομική κατάσταση. “Δομές φιλοξενίας” με καθαρά ρατσιστικά και ταξικά χαρακτηριστικά τα οποία αποτυπώνονται με τον πιο σκληρό τρόπο στις συνθήκες διαβίωσης. Στέγαση άλλοτε σε κοντέινερ που γίνονται φούρνοι το καλοκαίρι και άλλοτε σε σκηνές που μουλιάζουν και βυθίζονται στις λάσπες το χειμώνα, ανεπαρκής σίτιση με μόνο σκοπό την κερδοφορία των εργολαβιών, έλλειψη κάλυψης βασικών αναγκών υγείας και φαρμάκων σε βαθμό να απειλούνται με μαζικές μολύνσεις και ασθένειες. Το χειρότερο, όμως, από όλα είναι η απώλεια της ελευθερίας, η οποία συνοδεύεται από αόριστη κράτηση, συνεχείς ελέγχους και περιορισμούς μετακίνησης.

Επόμενη δοκιμασία, είναι ο συνεχής πόλεμος από τους μπάτσους στις γειτονιές που ζουν και εργάζονται οι μετανάστες/τριες. Δολοφονίες και ξυλοδαρμοί στα Α.Τ., εξακριβώσεις και συλλήψεις που καταλήγουν σε μακροχρόνιες κρατήσεις, εξαφανίσεις και απελάσεις. Δεν θα ξεχάσουμε τον Νιγηριανό Εμπούκα, που βασάνισαν μέχρι θανάτου στο Α.Τ. Ομόνοιας τον Φεβρουάριο του 2019, ούτε και τους οκτώ Αλγερινούς που κατέληξαν με σπασμένα άκρα από τους φασίστες ανθρωποφύλακες στην Πέτρου Ράλλη το 2018.

Στη δουλειά υφίστανται εκμετάλλευση χωρίς κανένα όριο, αφού αποτελούν το πιο αόρατο κομμάτι των εργαζομένων. Η εργασιακή υποτίμηση συνοδεύεται από συνολικό ή μερικό αποκλεισμό από δομές εκπαίδευσης, υγείας και γενικών υπηρεσιών. Η εργασία των μεταναστών/τριών στην Ελλάδα παραπέμπει στις ανάλογες πρακτικές της δεκαετίας του ‘90 τις οποίες χαρακτήριζαν οι εξευτελιστικοί μισθοί, η αδήλωτη εργασία και η εργοδοτική τρομοκρατία. Αφεντικά εκμεταλλεύονται τη συνθήκη κατά την οποία οι μετανάστες/τριες βρίσκονται χωρίς χαρτιά και προσπαθούν να αντλήσουν ακόμα μεγαλύτερη υπεραξία. Σπέρνοντας καθεστώς φόβου προσπαθούν να καταστείλουν τις αντιστάσεις, όπως για παράδειγμα καλώντας τους μπάτσους, όταν έρθει η ώρα να καταβάλουν τα δεδουλευμένα ή και προχωρώντας σε ανακύκλωση των εργαζομένων. Από την άλλη υπάρχει και η εργοδοτική τακτική της Μανωλάδας για την περίπτωση των μεταναστών/τριών με χαρτιά.

Ο πόλεμος ενάντια στους μετανάστες/τριες οργανώνεται από τα κράτη των αφεντικών, διότι είναι φύσει ρατσιστικά και χωρίς τους εθνικούς/εθνικιστικούς μύθους θα δυσκολεύονταν πολύ περισσότερο στην αναπαραγωγή της εκμετάλλευσης. Για παράδειγμα, όλα τα αστικά μίντια σήμερα, αποκρύπτουν το γεγονός ότι από τα μέσα του 2015 οι νέοι μετανάστες/ριες που βρίσκονται στην Ελλάδα είναι μόλις 60 χιλιάδες, και ο αριθμός τους παραμένει σταθερός. Αντί αυτού προπαγανδίζουν όλη μέρα ρατσιστικά , εθνικιστικά και μιλιταριστικά ρεπορτάζ με τίτλους όπως «εισβολή», «απόβαση» και «δεν χωράνε άλλοι». Προφανώς για εμάς δεν τίθεται ζήτημα αν «χωράνε», αφού όλοι γνωρίζουμε πως στις γειτονιές μας και στις πόλεις μας, χωράνε όλα τα καταπιεζόμενα και αντιστεκόμενα υποκείμενα του κόσμου.

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης ως εθνική βιομηχανία

Εξίσου ψηλά στην ατζέντα των πολιτικών εκπροσώπων των αφεντικών είναι η συνέχιση της πολιτικής της προηγούμενης κυβέρνησης για την περαιτέρω ανάπτυξη της βιομηχανίας των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών/ριών, με την δημιουργία τεσσάρων νέων στρατοπέδων στην περιφέρεια της Αττικής. Μια εθνική βιομηχανία που παρέχει κέρδη στις ιδιωτικές εταιρείες (ΜΚΟ), στον ελληνικό στρατό (50% των μεταναστών είναι υπό τη διαχείριση του στρατού μετά τη διυπουργική συμφωνία Μουζάλα-Καμμένου), στα αφεντικά του επισιτισμού, των σεκιούριτι, στους ιδιοκτήτες ακινήτων και στους διάφορους διακινητές – δηλαδή ανθρώπους του στενού πυρήνα του κράτους.

Ταυτόχρονα η βιομηχανία των μκο, που δραστηριοποιείται τόσο εντός όσο και εκτός των στρατοπέδων συγκέντρωσης, έχει καταστεί από τις πιο κερδοφόρες και τις πιο αναπτυσσόμενες για τον ελληνικό καπιταλισμό. Για όλα αυτά τα ευρωπαϊκά κονδύλια δεσμοφύλαξης, μαίνεται μια σύγκρουση μεταξύ του ελληνικού και του τουρκικού κράτους για το ποιός ανθρωποφύλακας θα αντλήσει περισσότερα κέρδη.

Το Μάρτη του 2016 η Ε.Ε. αποφάσισε να αναθέσει στην Τουρκία το ρόλο του κυρίου δεσμοφύλακα για το μελλοντικό της εργατικό δυναμικό και υπέγραψε τη γνωστή συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας, ενώ παράλληλα διατήρησε άλλες μικρότερες συμφωνίες με την Ελλάδα, την Αίγυπτο, τους φύλαρχους της Λιβύης και άλλους. Για αυτό το λόγο θεωρούμε ότι το αίτημα για κατάργηση της συμφωνίας Ε.Ε.-Τουρκίας έχει να κάνει με τους παραπάνω διακρατικούς ανταγωνισμούς και όχι με τους ταξικούς μας αγώνες.

Τέλος να αναφέρουμε ότι παρόμοιες με των ευρωπαϊκών κρατών, πολιτικές παρανομοποίησης και προσπάθειας πειθάρχησης εφαρμόζει τόσο ο καπιταλισμός των ΗΠΑ με εργάτες/ριες από την Λατινική Αμερική, όσο και ο κινέζικος καπιταλισμός αφού έχει ανακηρύξει ως παράνομη την εσωτερική μετανάστευση.

Αντιστάσεις Και Καταλήψεις Ως Μέσα Αντίστασης

Απέναντι σε αυτές τις συνθήκες οι μετανάστες/τριες αντιστέκονται και εξεγείρονται. Διαδηλώνουν και πυρπολούν τα κολαστήρια της Πέτρου Ράλλη, της Σάμου και της Μόριας, δραπετεύουν, καταλαμβάνουν τις εθνικές οδούς και τα τρένα, κατασκηνώνουν στα σύνορα και συγκρούονται με τις μονάδες καταστολής. Και κάθε φορά που έχουν την ευκαιρία, φεύγουν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για να επιστρέψουν στον αστικό ιστό, εκεί όπου χτίζουν τις κοινωνικές και συναδελφικές τους σχέσεις. Στα αστικά κέντρα κάνουν διάφορες εργασίες ενώ αρκετές φορές συγκρούονται για να υπερασπιστούν τα μόνα μέσα επιβίωσής τους, όπως ο κοινός αγώνας των μικροπωλητών της ΑΣΟΕΕ με τους αναρχικούς/ές-αντιεξουσιαστές/ριές φοιτητές/τριες.

Χρησιμοποιούν και συμμετέχουν στις δομές αλληλεγγύης του κινήματος για να στεγαστούν και να οργανώσουν τις ζωές τους σε κοινότητες, χωρίς τον τρομοκρατικό έλεγχο του κράτους. Τέτοιες ήταν η Σπύρου Τρικούπη 15 Τρανσίτο, η Σπύρου Τρικούπη 17, το 2ο και το 5ο Σχολείο, η πιο πρόσφατα εκκενωμένη κατάληψη Όνειρο, όπως και οι δεκάδες καταλήψεις που εκκενώθηκαν επί Σύριζα όπως η Αzadi, η New Babylon και η Clandestina. Δομές αλληλεγγύης που βρίσκονταν μέσα στην πόλη κοντά σε ανθρώπους, σε μέσα επικοινωνίας και μετακίνησης, σε σχολεία και σε υπηρεσίες που χρειάζονται οι μετανάστες/ριες για να διαβούν τον γραφειοκρατικό γολγοθά που τους επιβάλλει το κράτος.

Οι καταλήψεις, τα στέκια και γενικότερα οι χώροι αγώνα αποτελούν πολυεθνικές κοινότητες, οι οποίες πέραν της στέγασης μεταναστών/ριων οργανώνουν συλλογικές κουζίνες, κοινωνικά ιατρεία, δημόσιες δομές υγιεινής και προσφοράς, αυτο-οργανωμένα μαθήματα και εκπαιδεύσεις, θέατρα, συναυλίες, παραγωγή τροφίμων, συλλογή χρημάτων και ειδών πρώτης ανάγκης για κρατούμενους/ες. Κοινότητες που αποσκοπούν στο να γίνουν καταφύγια από την οικογενειακή βία, την πατριαρχία, τον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο του κράτους.

Πέρα από τις καθημερινές ανάγκες και τις κοινωνικές δομές, οι καταλήψεις, τα στέκια και ευρύτερα οι χώροι αγώνα, αποτελούν τόπους συνάντησης και οργάνωσης εκατοντάδων καταπιεσμένων, εκμεταλλευόμενων και αντιστεκόμενων. Σε καταλήψεις, όπως στην πρόσφατα εκκενωμένη Gare, στη Βίλα Αμαλίας παλαιότερα και στην πλειοψηφία των καταλήψεων στον ελλαδικό χώρο, ζυμώνεται και δημιουργείται ο ταξικός λόγος και η φωνή των αναρχικών-αντιεξουσιαστών αγωνιστών/τριών. Χώροι που σχεδιάζονται οι δράσεις ενάντια στα κρατικά, καπιταλιστικά και πατριαρχικά συμφέροντα, δημιουργούνται πρωτοβουλίες, ομάδες και συλλογικότητες. Η έκταση που λαμβάνει το φαινόμενο των καταλήψεων αντανακλά την αμφισβήτηση της κοινωνίας απέναντι στον θεσμό της ιδιοκτησίας, ενώ την ίδια στιγμή η ύπαρξή τους δίνει σάρκα και οστά σε αυτήν την αμφισβήτηση. Ταυτόχρονα συνηγορεί και θρέφει την επαναστατική ιδέα, που θέλει τις δυνάμεις της κοινωνικής βάσης να μπορούν να απαλλοτριώσουν κτήρια, να καταλάβουν εδάφη και να κτίσουν μια ζωή χωρίς το κράτος, το κεφάλαιο και την πατριαρχία.

Πεδία του κοινωνικού/ταξικού αγώνα δεν είναι μόνο η υπεράσπιση των καταλήψεων και των στεκιών. Οι πλατείες και οι γειτονιές σαν τα Εξάρχεια, τόποι ολόκληροι σαν την Λευκίμμη και τις Σκουριές, τα σχολεία και τις σχολές, είναι τόποι που οι άνθρωποι μάχονται για να ακυρώσουν τα καταστροφικά αναπτυξιακά προγράμματα και για να οριοθετήσουν τις γραμμές τους απέναντι στον κρατικό στρατό. Για αυτό οι χώροι αγώνα αποτελούν ανάχωμα στους καπιταλιστικούς σχεδιασμούς και για αυτό ανέκαθεν το κράτος προσπαθούσε να τους καταστείλει και να πειθαρχήσει τα ίδια μας τα σώματα. Οι αγωνιστές/τριες ματαιώνουν τις προσπάθειες των αφεντικών και του κράτους και αφήνουν σημαντικές παρακαταθήκες για μελλοντικές αντιστάσεις.

Ανάπτυξη Σημαίνει Ύπουλα Εκτοπισμένοι

Από τα Άγραφα μέχρι τα Χανιά, από το κέντρο της Αθήνας μέχρι και το τελευταίο νησί, ο καπιταλιστικός και κρατικός μηχανισμός βρίσκεται σε ανασυγκρότηση προωθώντας άκρως ισοπεδωτικά αναπτυξιακά σχέδια τόσο για το περιβάλλον όσο και για τις γειτονιές μας. Η βιομηχανία των ΑΠΕ (ανανεώσιμων πηγών ενέργειας), ξυρίζει και σκίζει τα βουνά για να χτίσει ανεμογεννήτριες, φαραωνικά έργα που θα αντέξουν για λίγα χρόνια και μετέπειτα θα αποτελούν απλά σκουπίδια σε κρανίου τόπο. Έργα όπως το φράγμα του Αχελώου που απειλεί με εξαφάνιση ένα ολόκληρο χωριό. Τεράστια τρυπάνια ανοίγουν βαθιά πληγή στο έδαφος για να απορροφήσουν περαιτέρω καύσιμα και ορυκτά.

Πέρα από τη λεηλασία της φύσης, μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας απειλείται αφού οι γειτονιές μας μετατρέπονται σιγά-σιγά σε τουριστικά θέρετρα. Το φαινόμενο του airbnb μαζί με τα οργανικά συμφέροντα των ιδιοκτήτων εκτοξεύουν τις τιμές των ενοικίων στα ύψη, ενώ την ίδια στιγμή ο μισθός κρατιέται στο κατώτατο όριο. Οι νέες συνθήκες μας καθιστούν ανήμπορους να ανταποκριθούμε στις νέες οικονομικές απαιτήσεις με αποτέλεσμα να αναγκαζόμαστε να εγκαταλείψουμε τις γειτονιές μας. Η ζωή ακριβαίνει και το εργασιακό μας μέλλον συμπυκνώνεται στη γαλέρα της τουριστικής ανάπτυξης, χωρίς καν τη δυνατότητα να μένουμε στις γειτονιές που δουλεύουμε. Με την πλήρη στήριξη και συμμετοχή του Δήμου Αθηναίων και των ανά περιοχή τοπικών θεσμών, οι γειτονιές μας γίνονται διαφημιστικό προϊόν και βορά στις ορέξεις των μικρών ή μεγάλων αφεντικών. Την ίδια στιγμή η αστυνομοκρατία εντείνεται για να προστατεύσει την ομαλή κυκλοφορία του εμπορεύματος και να δώσει την αίσθηση ασφάλειας στους επιχειρηματίες και τους καταναλωτές. Από την πόλη στην ύπαιθρο και από τα νησιά μέχρι τα βουνά, όλη η χώρα, ένα εργοτάξιο και ένα κέντρο κατανάλωσης.

Ένα ολιστικό σχέδιο κρατικής καταστολής και καπιταλιστικής ανάπτυξης που απαιτεί να δεχθούμε ως κανονικότητα την αστυνομοκρατία και τα επίπεδα διαβίωσης που θέλουν τα αφεντικά να μας επιβάλουν.

Όσο για Εμάς

Ενάντια σε αυτά, εμείς απαντάμε πως η τάξη των καταπιεσμένων και αντιστεκόμενων μπορεί να ζήσει και να οργανώσει την ζωή της χωρίς την καταδυνάστευση και την εκμετάλλευση του κράτους, του κεφαλαίου και της πατριαρχίας. Οργανωμένοι/ες συλλογικά σε κοινότητες, συνελεύσεις γειτονιών, σωματεία βάσης με δομές αλληλεγγύης και αυτοάμυνας, μπορούμε να αντλήσουμε πολλαπλάσια δύναμη, να αντισταθούμε και να βάλουμε φρένο στις μηχανές κοινωνικής υποταγής. Μην ξεχνάμε ότι όλη η δύναμη και η γνώση βρίσκεται στα χέρια των εκμεταλλευομένων και μαζί με την επιθυμία για δημιουργία και ελευθερία μπορούμε να πραγματοποιήσουμε την έφοδο στον ουρανό.

– ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΧΩΡΙΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ

– ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ, ΧΑΡΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ

– ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΚΤΟΠΙΣΜΟ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΜΑΣ

– ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ